กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ถ้าฉันกับพวกสิ่งลี้ลับเป็นพวกเดียวกันล่ะ
ตอนที่เห็นอวี๋ฉงนั่งแทะขนมปังอยู่บนม้านั่งริมทางที่พังยับเยิน เสิ่นตัวจินก็เชื่อสนิทใจแล้วว่าที่โม่ชิงบอกว่า 'สัญชาตญาณในการหาคนแม่นยำมาก' นั้นเป็นเรื่องจริง
“สุดยอดไปเลย” เสิ่นตัวจินเบิกตาโตด้วยความทึ่ง
นี่ไม่ใช่แค่แม่นยำธรรมดาแล้ว แต่มันเหมือนมีเรดาร์ระบุตำแหน่งที่แม่นยำราวกับมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์นำทาง พวกเธอไม่ต้องอ้อมไปไหนไกลก็หาตัวเขาเจอที่แถบชายขอบของเขตอันตราย
การที่คนสี่คนโผล่มาตรงหน้า อวี๋ฉงคงสังเกตเห็นได้ไม่ยากหรอก
เขาเงยหน้ามองมา แววตาฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย
“พวกคุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
เขาอยากจะถามว่าหลีหยางตั้งใจมาหาเขาหรือเปล่า แต่พอคิดทบทวนดูก็รู้สึกว่าไม่น่าเป็นไปได้