กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ก่อนฝ่ามือจะถึง กลิ่นหอมก็มาถึงก่อน
นี่คงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่หลีหยางหัวถึงหมอนแล้วยังไม่หลับ
สายตาจากคนข้างตัวร้อนแรงจนเธอทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไม่ได้ แต่พอหันไปมอง โม่ชิงกลับนอนสงบนิ่งเหมือนจากโลกนี้ไปได้สักพักแล้ว
“เลิกแกล้งได้แล้ว” เธอยื่นมือไปหยิกหน้าเขาทีหนึ่ง
โม่ชิงลืมตาทันที แล้วดึงเธอมากอด “ผมนอนไม่หลับ”
หลีหยางง่วงจริง ๆ เธอตบหลังเขาเบา ๆ แบบขอไปที “งั้นฉันเล่านิทานให้ฟังนะ”
“มีอะไรดี ๆ แบบนี้ด้วยเหรอ?”
โม่ชิงดีใจจนแทบไม่อยากเชื่อ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและตั้งตารอ
หลีหยางตบหลังเขาช้า ๆ แล้วค่อย ๆ เล่าเหมือนกำลังกล่อมเด็ก