เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เอาล่ะ ทำให้เขาจนปัญญาไม่ได้เลย (เนื้อหาจัดเต็ม)
หลีหยางจ้องหน้ากากติงต๊องนั่นครู่หนึ่ง พลางรู้สึกงุนงงและสงสัยในใจ
ไอ้นี่มันแกล้งบ๊องหรือบ๊องจริงกันแน่?
นางเม้มปาก ดวงตากลมโตคู่สวยดูน่าสงสาร “ฉันรอนายมาตั้งนานจนคอแห้งไปหมดแล้วนะ”
จากนั้นหลีหยางก็เห็นอีกฝ่ายชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบหันขวับมองหาไปทั่วห้อง แล้วสายตาก็มาหยุดอยู่ที่กาน้ำชาบนโต๊ะ
เขาเดินจ้ำไปรินน้ำ แล้วรีบถือกลับมานั่งยอง ๆ ข้างตั่งนุ่ม ยื่นถ้วยชาให้ราวกับจะประเคนของล้ำค่า พลางเบนสายตาหนีอย่างทำตัวไม่ถูก “จะ...ให้ฉันป้อนไหม?”
“?”
【ไม่ใช่แล้วพี่ชาย นี่สูญเสียความทรงจำแล้วทำไมถึงดูไร้ค่ากว่าตอนปกติอีกเนี่ย?】
【แค่ยัยผมแดงกวักมือเรียก ไอ้หนุ่มหล่อซื่อบื้อนี่ก็กลายเป็นรกไปซะแล้ว】
【ขำตายแล้ว ฮ่า ๆ ๆ ๆ แววตาไม่อยากจะเชื่อของยัยผมแดงนั่น เหมือนกำลังมองเด็กปัญญาอ่อนเลย】