กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หัวเราะสิ ทำไมถึงไม่หัวเราะแล้วล่ะ
ใช้เวลาไม่นานนัก หลีหยางก็พบผู้เล่นกลุ่มอื่นภายใต้การนำทางของโม่ชิง
นั่นเป็นคนธรรมดาหกคน แม้จะอยู่ไกลจนมองสีหน้าไม่ออก แต่ดูออกว่าพวกเขาขยับตัวอย่างระมัดระวัง แถมยังคอยหันมองรอบข้างอยู่ตลอด คล้ายกับกำลังระแวงอะไรบางอย่าง
“ความหวาดกลัวที่แผ่ออกจากตัวพวกเขา ผมสัมผัสได้ตั้งแต่ตรงนี้เลยล่ะ” โม่ชิงก้มตัวลงมาพูดกระซิบอีกครั้ง
【ไม่ใช่แล้ว พวกคุณสองคนมีอะไรที่พวกเราผู้ชมผู้ทรงเกียรติห้ามฟังกันแน่?】
【พูดตามตรงนะ ฉันจ่ายเงินกดติดตามไปแล้วจะนับเป็นวีไอพีไม่ได้เหรอ? มีอะไรที่วีไอพีอย่างฉันฟังไม่ได้กัน】
หลีหยางมองตามแผ่นหลังของคนกลุ่มนั้นอย่างครุ่นคิด “หมายความว่าพวกเขากำลังกลัวอะไรบางอย่างสินะ?”
“อือ”