กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พี่หลีหยาง รับฉันเป็นแฟนไปเลยสิ
เฉิงเยี่ยนเดินไปหยุดหน้าตุ๊กตาตัวหนึ่ง มันไม่ได้สวยประณีตเหมือนตุ๊กตาที่เห็นในโลกจริง บนหน้ามีปื้นดำเป็นหย่อม ๆ ดวงตาดูเหมือนจริง แต่กลับว่างเปล่าไร้ชีวิตชีวา
เขาจ้องมองอยู่นานก็ยังไม่เจอว่าตุ๊กตาตัวนี้ขาดส่วนไหนไป พอสายตากลับมาหยุดที่หน้ามันอีกครั้ง จู่ ๆ เขาก็เข้าใจขึ้นมา
ส่วนที่มันขาดไป ดูเหมือนจะเป็นหนังหน้า
รอยน่าเกลียดพวกนั้นไม่ใช่ปื้นดำ แต่เป็นเนื้อที่ดำคล้ำเพราะไม่มีผิวหนังปกคลุมมานานเกินไป
“ช่างเถอะ ๆ... ฉันยังไม่อยากเสียหน้าหล่อ ๆ ของฉันไป”
เฉิงเยี่ยนพูดกับตัวเอง แล้วไปหา ‘กล่องสุ่ม’ ตัวถัดไปที่มองไม่เห็นตำหนิชัด ๆ
นักล่าสิ่งลี้ลับบางคนตัดผมตัวเองออกมากระจุกหนึ่ง วางไว้หน้าตุ๊กตาที่ผมแหว่ง แล้วก็หยิบมันลงจากชั้นวางได้สำเร็จ