กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เวรเอ๊ย กระดาษยันต์เนี่ยนะแพงขนาดนี้!
กลางดึก
หลีหยางค่อย ๆ ฟื้นคืนสติ พอเปิดตาเห็นความมืดสนิทก็ยังมึนงงอยู่
พอเปิดไฟเห็นว่าตัวเองอยู่ในห้องนอนก็ยิ่งงงหนักกว่าเดิม
นางกลับมานอนตั้งแต่เมื่อไหร่? เมื่อกี้ยังกินกุ้งเครฟิชกับเป็ดย่างอยู่ไม่ใช่เหรอ?
แล้วเครื่องดื่มขวดนั้นอีก...
หลีหยางพรวดพราดลุกขึ้นนั่ง “เวรแล้ว! นั่นมันเหล้าหรือเปล่า? ฉันเมาจนความจำตัดไปแล้วเหรอเนี่ย?!”
“ซวยแล้ว ซวยแล้ว ซวยแล้ว”
นางเลิกผ้าห่มออกแล้วกระโดดลงจากเตียง รีบวิ่งจ้ำอ้าวลงไปข้างล่าง “บ้านนี้จะไม่พังเพราะฝีมือฉันไปแล้วใช่ไหม?!”
เรื่องคอสุราไม่แข็งเนี่ย หลีหยางรู้ตัวมานานมากแล้ว