เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ข้าว่าสตรีมเมอร์ต้องจ่ายค่าดูวิดีโอนี้ให้ข้าแล้วล่ะ
“เป็นไงล่ะ นึกย้อนกลับไปทีไรก็อดขำไม่ได้ใช่ไหม?” โม่ชิงฟุบหน้าลงกับโต๊ะหัวเราะเสียงดังฟังชัดราวกับเสียงห่าน แถมยังเล่าไม่หยุด “ข้านึกออกอีกเรื่องหนึ่ง จะฟังไหม?”
ก็น่าประหลาดนัก ปกติถ้าหลีหยางพูดเรื่องคนถูกอุจจาระในโถส้วมกลบจนตาย เขาคงรู้สึกขยะแขยงหรือพูดไม่ออก แต่พอคิดถึงเรื่องที่ผีนั่วเคยแส่หาเรื่องกินอุจจาระเข้าไป กลับรู้สึกตลกขึ้นมาเสียอย่างนั้น
“เอ่อ ข้าว่านะ เจ้าเงียบไปบ้างก็ได้” มีผู้เล่นคนหนึ่งทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปากขึ้น
เขากลัวจริง ๆ ว่าเดี๋ยวโม่ชิงจะเล่าเรื่องที่ชวนคลื่นเหียนยิ่งกว่านี้ออกมา
หลีหยางมองสีหน้าที่ดูอยากเล่าเต็มแก่ของสิ่งลี้ลับตนนั้น หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็เลือกที่จะไม่ขัดคอ “เจ้าเล่ามาเถอะ”