กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ความแตกต่างที่ยังมีอยู่
“มีรูปถ่ายของเสี่ยวจิงไหม?” หลีหยางถาม
สิ่งลี้ลับตัวจ้อยทั้งสองตอนนี้ยอมทำตามที่สั่งอย่างว่านอนสอนง่าย ทั้งสองกระโดดลงไปข้าง ๆ กองหนังสือและข้าวของบนพื้น “มีสิ อยู่ในของพวกที่เธอรื้อออกมานี่แหละ”
ผู้ชมต่างสงสัยว่าถ้าไม่ใช่เพราะพวกมันไม่มีมือ ตอนนี้คงช่วยหยิบรูปถ่ายออกมาให้แล้ว
[อิจฉาจัง ทำไมคนอื่นเข้าดันเจียนแล้วเจอสิ่งลี้ลับถึงดูชิลได้ขนาดนั้น ถ้าเป็นฉัน เห็นหน้าโผล่มาแบบนั้นคงวิ่งหนีหางจุกตูดไปแล้ว]
[ก็เพราะพวกเราไม่มีทาเลนต์เป็นผู้ใช้วิชาอาคมไงล่ะ]
[แถมยังขี้ขลาดแถมใจไม่ละเอียดด้วย คนธรรมดาที่ใจกล้าและละเอียดรอบคอบน่ะผ่านดันเจียนง่ายกว่าเยอะ]