กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่รู้จริง ๆ
ในจังหวะที่โม่ชิงมองเข้าไปในลิ้นชักแล้วเห็นดวงตาคู่หนึ่ง หลีหยางก็คลำไปเจอกับของนิ่ม ๆ ชิ้นหนึ่งเข้าพอดี
แล้วเธอก็จ้องตากับแผ่นหนังใบหน้าชิ้นนั้นตรง ๆ หลังจากจ้องหน้ากันได้สองวินาที แผ่นหน้านั่นก็กรีดร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด
[แม่เจ้าโว้ย พลังทะลุทะลวงแรงชะมัด เยื่อแก้วหูฉันโดนจู่โจมแล้ว!]
[ตกใจแทบตาย ให้ตายสิ ของแบบนี้ขยับได้ด้วยเหรอ! ฉันไม่เคยได้ยินเรื่องสิ่งลี้ลับแบบนี้มาก่อนเลยนะ?!]
[โว้ย เลิกกรีดร้องสักทีได้ไหม เป็นบ้าอะไรเนี่ย ตกลงใครควรจะเป็นคนกรีดร้องกันแน่?]
โชคดีที่ความอดทนของหลีหยางมีจำกัด พอเห็นว่าแผ่นหน้าใบนั้นตั้งท่าจะกรีดร้องรอบสอง เธอเลยจัดการตบมันแรง ๆ ไปแปะติดกับตะปูที่ใช้แขวนของหลังประตูซะเลย
“อ๊ากกกกกก!!!!”