กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ซือเฉิงโย่วที่เดิมรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อยเพราะถูกเสิ่นเยวี่ยข่ม พอได้ยินประโยคนี้กลับรู้สึกภูมิใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
นี่เป็นคนที่ “ฉัน” สอนมาเหรอ?
สมแล้วที่เป็นฉัน
ซือเฉิงโย่วแอบกระหยิ่มอยู่ในใจนิดหนึ่ง ความระแวงที่มีต่อเสิ่นเยวี่ยลดลงไม่น้อย ในที่สุดเขาก็ยอมอ่อนข้อ ใบหน้าหล่อเหลากลับมาสุขุมและอ่อนโยนอีกครั้ง “เธออยากให้ฉันทำยังไง”
“จับ 2 คนที่ทำการทดลองมนุษย์อย่างผิดกฎหมายนั่น แล้วให้ฮุ่ยฮุ่ยเห็นกับตาว่าพวกมันตาย”
ซือเฉิงโย่วเงยหน้าขึ้น “เธออยากให้พวกมันตายเหรอ?”