กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ซือเฉิงโย่ววางมือไว้บนต้นขาของตัวเอง นิ้วชี้เคาะเบา ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ
เมื่อได้ยินคำพูดของเสิ่นเยวี่ย เขาก็หยุดเคาะนิ้วแล้วพูดกับเธอว่า “เธอรู้ไหมว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่?”
เสิ่นเยวี่ยอยากกลอกตาเหลือเกิน นิสัยชอบพูดเป็นปริศนาของซือเฉิงโย่วติดตัวมาตั้งแต่ตอนนี้แล้วเหรอ “คุณรู้ว่าฉันกำลังพูดอะไรอยู่ก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ”
ซือเฉิงโย่วเงียบไปอีกครั้ง
เสิ่นเยวี่ยเพิ่งเข้ามาได้ไม่นาน แต่ซือเฉิงโย่วกลับถูกเธอจูงจมูกมาตลอด