ตอนที่ 223 ไม่เขียนแล้ว (ค่อย ๆ นอนลง

อาจเพราะไม่คิดว่าเสิ่นอี้เฉินจะกล้าทำแบบนี้ต่อหน้าธารกำนัล เสิ่นปินจึงชะงักไป

เขามองเสิ่นอี้เฉินอย่างไม่อยากเชื่อ เอ่ยปาก “อี้เฉิน ลูก...”

เสิ่นอี้เฉินตัดบทเสิ่นปิน ไม่ปล่อยให้พูดจบ แววตาเจือด้วยอารมณ์ที่ต่างจากแต่ก่อน “พ่อครับ ผมรู้ว่าพ่อคิดอะไร แต่ตอนนี้ผมคิดว่าที่ผ่านมาพ่อกับแม่คงคิดผิดมาตลอด โรงพยาบาลไม่ใช่ที่ที่เหมาะจะคุยกัน รอให้เหล่าซานฟื้นก่อน แล้วค่อยคุยกันให้ดี”

เสิ่นปินยังอยากพูดอะไรอีก แต่สุดท้ายก็ถูกภรรยาขวางไว้ สีหน้าบูดบึ้งเดินจากไป

เหลือเพียงพี่น้องไม่กี่คนอยู่ที่โรงพยาบาล บรรยากาศจึงดีขึ้นมาก