กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
เมื่อเสิ่นเยวี่ยร้องไห้จนพอแล้ว คนอื่น ๆ ก็ลงมาจากชั้นบนเช่นกัน เพียงแต่บรรยากาศดูไม่ค่อยดีเท่าไร
บรรยากาศไม่ดีเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว
เสิ่นเยวี่ยคิดถึงตอนที่เธอยังอยู่ที่บ้าน แต่ก่อนก็รู้สึกแบบนี้ ทุกคนต่างหดตัวอยู่ในด้านเล็ก ๆ ของตัวเอง พอถูกบังคับให้รวมตัวกัน มีแต่จะรังเกียจกันและกัน
พี่ใหญ่คือกาวเดียวของครอบครัว
แต่ตอนนี้มันแตกต่างออกไปบ้างแล้ว
จริง ๆ แล้วเสิ่นเยวี่ยมีความรู้สึกอยู่ลึก ๆ อย่างหนึ่ง เพียงแต่เธอไม่อยากจะเชื่อมันเท่านั้น
พอเสิ่นจี้เจ๋อออกจากลิฟต์ก็เห็นเสิ่นเยวี่ยทันที เขาเบะปาก แล้วรีบเดินไปข้างเสิ่นเยวี่ย เริ่มร้องไห้ ถึงแม้จะไม่พูดอะไรเลย แต่ก็เหมือนพูดทุกอย่างออกมาแล้ว