กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
เสื้อผ้าหรือ
เสิ่นเยวี่ยพลันนึกถึงภาพที่มาช่าเคยลองเสื้อผ้าให้เธอดูเมื่อก่อนโดยไม่รู้สาเหตุ มองสีหน้าซือเฉิงโย่วที่ไม่ค่อยดีนัก
เธอไม่ใช่เสิ่นเยวี่ยคนเดิมที่อยู่ในอาคารหมายเลขหนึ่งและไม่รู้อะไรเลยแล้ว ซือเฉิงโย่วพูดแบบนี้ทำให้เธออดสงสัยไม่ได้ว่านี่คือการอาศัยความทรงจำร่วมกันของมาช่ากับเธอ
เสิ่นเยวี่ยเพิ่งจะเอ่ยลองเชิง ก็ได้ยินเสียงคุ้นหูเสียงหนึ่งดังมาจากที่ไกล
“หัวหน้า!!! หัวหน้าออกไปข้างนอกทำไมไม่เรียกฉันล่ะหัวหน้า!!” นี่คือดาบเฝ้าบ้านโม่อาหมาน
“ลากฉันออกมาด้วยทำไม เสื้อไหมพรมของฉันยังถักไม่เสร็จเลย” ท่านนี้คือพี่มนุษย์หมาป่าแม่ศรีเรือน
“เสียงดังหนวกหู เจ้านายก็เพราะแกเสียงดังเลยไม่อยากพามา” ท่านนี้คือพี่หมายเลขสิบสี่สุดเท่หยิ่งยโส