กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
เยี่ยอิ๋นจ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่มืดสนิทอยู่นานมาก คิดเท่าไรก็ยังบอกไม่ได้ว่าความวุ่นวายในใจนั้นคืออะไร
ที่น่ากลัวกว่านั้นคือ ภาพตอนเสิ่นเยวี่ยร้องไห้เมื่อสักครู่ถูกเขาจดจำไว้ในสมองอย่างแม่นยำ แล้ววนกลับมาปรากฏซ้ำไม่หยุด
เยี่ยอิ๋นทำตัวไม่ถูก เขาไม่รู้ว่านี่คืออะไร และที่เขากลัวกว่านั้นคือ เขาเผลอทำเรื่องที่แม่เคยพูดว่าเป็นเรื่องที่ทำให้เสิ่นเยวี่ยเกลียดหรือเปล่า
หลังจากเสิ่นเยวี่ยปิดวิดีโอคอลแล้วเป็นยังไงบ้าง ยังร้องไห้อยู่ไหม? เขาควรโทรไปปลอบเธอหน่อยไหม?
ถึงแม้จะเป็นเสิ่นเยวี่ยเองที่ขอร้องว่าอยากร้องไห้ แต่เขาก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี