0166

⬢⬢⬢

ตอนที่ 166 อยากเป็นน้องหมา

"ถ้าฉันกระโดดลงไป ฮารุโนะจะจำฉันไปตลอดไหม?"

ประโยคที่โพล่งขึ้นมาอย่างไร้เหตุผลนี้ ลอยแผ่วเบามาตามลมราตรี ทำให้จือซานชุนเย่ชะงักไปเล็กน้อย

ทว่าเขาตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว พลางเอ่ยเสียงขรึม "ถึงไม่กระโดดก็จำไปตลอดอยู่แล้ว"

บรรยากาศคล้ายตกอยู่ในความชะงักงัน แต่เขากลับทำราวกับไม่รับรู้สิ่งใด ก้าวไปข้างหน้าสองก้าวมายืนข้างกายเจียงฉีจื๋อเย่ ยักไหล่แล้วกล่าวว่า "ทำไมถึงถามคำถามแปลกๆ แบบนี้ล่ะ พวกเราสองคนก็เป็นเพื่อนกันนี่ ไม่เห็นจะต้องมาพูดเรื่องลืมหรือไม่ลืมเลย อีกอย่างก็ไม่ใช่ตัวประกอบข้างทางสักหน่อย"

"...นั่นสินะ" เจียงฉีจื๋อเย่เอ่ยเสียงแผ่ว

"สองวันมานี้รู้สึกว่าเธอจะมองโลกในแง่ลบแปลกๆ นะ" จือซานชุนเย่มองทอดสายตาออกไปไกล แสร้งถามอย่างไม่ใส่ใจ "มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"

"..."

"จื๋อเย่อุตส่าห์เลี้ยงให้ฉันมาพักที่หรูหราขนาดนี้ ถ้าพอทำได้ฉันก็อยากจะช่วยคลายความกังวลให้อยู่นะ"