0006

⬢⬢⬢

ตอนที่ 6 สาววรรณศิลป์ผู้อึมครึม

เช้าวันรุ่งขึ้น สิ่งที่ปลุกจือซานชุนเย่ให้ตื่นคือเสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์มือถือ

เขาพยายามฝืนลืมเปลือกตาขึ้น สายตาเลื่อนลอยกวาดมองไปรอบห้องช้า ๆ ครู่หนึ่งหลังจากนั้นจึงค่อยรู้ตัวว่านี่คือบ้านใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามา

"แปดโมงยี่สิบแล้วงั้นเหรอ..."

จือซานชุนเย่คว้าโทรศัพท์มากดปิดเสียงนาฬิกาปลุก ชำเลืองมองเวลาแล้วถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ

เขาต้องลุกขึ้นแต่งตัว รีบขึ้นรถไฟช่วงชั่วโมงเร่งด่วนตอนเช้าเพื่อมุ่งหน้าไปมหาวิทยาลัย