เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 121 เรื่องวุ่นฝากตัวเป็นศิษย์
ไม่ว่าอวิ๋นเหยาจะว่าอย่างไร วันนี้เซียวเฉิงอวี่ก็ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดเขาจะต้องทำให้ฐานะศิษย์อาจารย์นี้กลายเป็นจริงให้ได้
ดังนั้นเขาจึงทำตัวราวกับโคอาล่าที่ขี้อ้อน เอาแต่กอดรัดขาของอวิ๋นเหยาไว้อย่างแน่นหนา เขานั่งแปะลงบนพื้นแล้วใช้ขาทั้งสองข้างตวัดกอดนางไว้แน่น ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่ยอมปล่อยมือ
“ข้าไม่สน!” เขาแนบหน้าลงบนรองเท้าของอวิ๋นเหยา เสียงที่เปล่งออกมาอู้อี้แต่เต็มไปด้วยพลัง “พิธีฝากตัวเป็นศิษย์เสร็จสิ้นแล้ว ต่อให้ราชันสวรรค์มาเอง ข้าก็เป็นลูกศิษย์ของท่าน!”
อวิ๋นเหยาก้มลงมองท่าทางหน้าไม่อายของเขาแล้วแค่นหัวเราะ “น้ำชาฝากตัวเป็นศิษย์ยังไม่ได้ดื่มเลย เป็นพิธีแบบไหนกัน?”
เซียวเฉิงอวี่เงยหน้าขึ้น ดวงตาลูกแก้วเหลือบมองไปรอบ ๆ
กลางหุบเขารกร้าง อย่าว่าแต่ชาน้ำชาเลย แม้แต่ถ้วยบิ่น ๆ สักใบก็ไม่มี
ไม่สิ ในมิติเก็บของของอวิ๋นเหยาน่ะมี แต่นางไม่มีวันเอาออกมาให้แน่
เซียวเฉิงอวี่ก็รู้เรื่องนี้ดี จึงไม่ได้คิดจะเอ่ยถึง แต่กลับพูดอย่างเต็มปากเต็มคำว่า “ตอนนี้เงื่อนไขไม่เอื้ออำนวย ไว้กลับถึงเมืองหลวงแล้วค่อยมาจัดพิธีให้ครบถ้วน ความตั้งใจถึงก็พอแล้ว ท่านอาจารย์อย่าได้พิธีรีตองนักเลย”
คำตอบของอวิ๋นเหยาคือหนึ่งฝ่าเท้า