เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 93 อ้าปากก็ “โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง”!
ในหมู่บ้านชิงกังน่าจะมีวานรกลืนปฐมเพียงสามตัวเท่านั้น มิฉะนั้นคงไม่เกิดเรื่องขึ้นคราวละสามคนทุกครั้งไป
เมื่อเห็นอวิ๋นเหยานิ่งเงียบอยู่นาน สวี่หวยอันก็ยิ่งกระวนกระวายใจหนักขึ้น เอ่ยร้อนรนว่า “แม่นางอวิ๋น เจ้าพูดอะไรสักคำสิ!”
อวิ๋นเหยาสูดหายใจเข้าลึก สงบอารมณ์ลงเล็กน้อย ในที่สุดก็เอ่ยปาก
“นับจากสามคนล่าสุดที่เกิดเรื่อง ผ่านไปนานเท่าใดแล้ว?”
สวี่หวยอันตอบทันควันโดยไม่ต้องคิด “เป็นวันนี้พอดี”
อวิ๋นเหยาลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ยังพอมีเวลา
นางหยิบของสำหรับวาดหยันต์ออกมา ตวัดพู่กันเพียงไม่กี่ครั้งก็วาดแผ่นยันต์อัญเชิญหนึ่งแผ่นกับยันต์ส่งเสียงหนึ่งแผ่นส่งให้สวี่หวยอัน
“ให้คนของเจ้าพกยันต์สองแผ่นนี้ควบม้าเร็วรุดไปศาลเทพประจำเมือง”
นางชี้ไปที่ยันต์อัญเชิญ “พอไปถึงก็จุดไฟเผา ขอเพียงเทพประจำเมืองยังไม่ตาย ย่อมต้องปรากฏตัวออกมาพบเอง”