กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 75 วิ่งสิ ทำไมไม่วิ่งแล้ว?
“ของสิ่งนี้ควรจะเรียกว่าวานรกลืนปฐม มันเชี่ยวชาญในการสูบกลืนปราณชีวิตของผู้คน หากข้ามาสายกว่านี้อีกสองวัน เจ้าอ้วนคนนี้…… อ้อ คือท่านซื่อจื่อผู้นี้ อาจจะถูกเจ้าสิ่งนี้สูบกินจนแห้งเหือดไปแล้วก็ได้”
น้ำเสียงของอวิ๋นเหยาราวกับไร้น้ำหนัก ทว่าเมื่อเข้าสู่โสตประสาทของสองแม่ลูกฮูหยินกั๋วกง กลับทำให้ทั้งสองคนตกใจจนเหงื่อกาฬไหลซึม
ทั้งสองคนไม่ได้สนใจคำว่า “เจ้าอ้วน” อันไม่ค่อยสุภาพของอวิ๋นเหยาอีกต่อไป
ฮูหยินกั๋วกงกลืนน้ำลายลงคอพลางเอ่ยถามอย่างหยั่งเชิงว่า “เช่นนั้น…… แม่นางอวิ๋นพอจะกำจัดภูตพรายตนนี้ได้หรือไม่?”
“เรื่องเล็กน้อย ฝากไว้ที่ข้าเถิด” อวิ๋นเหยาตบหน้าอกเล็ก ๆ ของตนเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองวานรกลืนปฐมแล้วเริ่มถลกแขนเสื้อ