เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 40 องค์ชายสามไม่ทำตัวเป็นคน
สวี่หวยอันยืนอยู่ด้านหลัง พลางมองดูการกระทำอันแสนลื่นไหลราวเมฆคล้อยน้ำไหลของแม่นี่ด้วยความรู้สึกซับซ้อนถึงขีดสุด
กระทั่งหมอประจำจวนคุกเข่านานเกินไปจนทนไม่ไหวต้องเปลี่ยนท่า สวี่หวยอันจึงนึกขึ้นได้ว่าในห้องยังมีคนนอกอยู่
เขาสูดหายใจเข้าลึก หันหน้าไปมองหมอประจำจวนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น “เจ้าลุกขึ้นเถิด”
จากนั้นจึงกล่าวกับหมอหลวงจางอย่างเกรงใจว่า “รบกวนหมอหลวงจางไปรอที่โถงรับแขกก่อนสักครู่ ประเดี๋ยวคงต้องรบกวนท่านมาช่วยตรวจชีพจรให้ท่านแม่ของข้าอีกที”
หมอประจำจวนราวกับได้รับอภัยโทษ ลูบเหงื่อกาฬบนหน้าผากแล้วลุกขึ้น โค้งกายล่าถอยออกไป หมอหลวงจางก็เดินตามหลังไปติด ๆ
เพียงแต่ตอนที่ทั้งสองเดินไปถึงหน้าประตู ต่างก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับมามองแวบหนึ่ง
ฮูหยินผู้เฒ่าสวี่กำลังวาดคิ้ว พอวาดเสร็จก็เม้มปากยิ้มให้กระจกทองแดง สีหน้านั้น…
จะพูดยังไงดีเล่า?