เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 37 เจ้าเป็นบ้าหรือเปล่า?
อวิ๋นเหยาราวกับมองทะลุความคิดของสวี่หวยอัน จึงเอ่ยทะลุกลางปล้อง “ยมราชไม่อาจยื่นมือสอดเรื่องราวในโลกมนุษย์ได้”
“อีกอย่าง พวกเขาก็ตายอย่างอยุติธรรมแต่เดิม คนที่ทำร้ายพวกเขาก็ยังอยู่ดีมีสุข ก่อนหน้านี้ไม่มีคนมาร้องทุกข์ก็แล้วไปเถิด ยามนี้มีข้าช่วยร้องทุกข์แทนพวกเขาแล้ว มิใช่ควรเป็นพวกเจ้าที่ต้องดูแลหรอกหรือ?”
สวี่หวยอันได้ยินก็ชะงักไป ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ
กลับเป็นตัวเขาเองที่เพิ่งเคยพานพบเรื่องเทพผีเป็นครั้งแรกจนตกตะลึงเกินไป ชั่วขณะหนึ่งจึงยังคิดตามไม่ทัน
พอคิดตกแล้ว เขาก็ประสานมือคารวะอวิ๋นเหยา “เป็นข้าที่ยึดติดเกินไป ทว่าช่วงนี้คดีความในศาลาว่าการมณฑลมีมากเกินไปจริง ๆ แม่นางคงต้องรออีกสักหน่อยแล้ว”
“อืม ไม่มีปัญหา” อวิ๋นเหยาลุกขึ้นยืน บิดขี้เกียจคราหนึ่ง เตรียมตัวจะจากไป
พลันนั้นในหัวก็มีแสงวิญญาณแวบเข้ามา