บทที่ 233 หน้าเลือดแล้วหน้าเลือดอีก วันอันแสนรันทดของคนตระกูลหวัง

บทที่ 233 หน้าเลือดแล้วหน้าเลือดอีก วันอันแสนรันทดของคนตระกูลหวัง

ไม่ได้ให้พวกเขากินงั้นเหรอ?

จะไม่ได้ให้พวกเขากินได้ยังไงกัน ขาอสูรชิ้นเบ้อเริ่มขนาดนี้

พวกเขาเป็นถึงใคร มีฐานะระดับไหนกัน จะไปพกข้าวพกปลามาด้วยได้ยังไง

ชายวัยกลางคนที่นำหน้าก้าวออกมายิ้มพลางเอ่ย "พี่น้องทุกท่าน พวกเราขอใช้ผลึกหยวนซื้อกินหน่อยได้ไหมครับ? ยังไงเยอะขนาดนี้พวกคุณก็กินไม่หมดอยู่แล้ว!"

"คนละ 1 ผลึกหยวนกินให้อิ่ม!" หัวหน้าหมู่เอ่ยเรียบๆ

มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งไม่ยอม กระโดดออกมาต่อว่า "นี่ผมว่านะ ทำไมพวกคุณถึงได้หน้าเลือดเหมือนกันหมดแบบนี้? เนื้อย่างแบบไหนกันถึงมีค่าถึงผลึกหยวน?"

คนของเมืองว่านเจียงพวกนี้นิสัยเหมือนกันเปี๊ยบจริงๆ เดิมทีพวกเขายังนึกว่าเจอคนดีเข้าแล้ว ตอนนี้ดูเหมือนจะคิดไปเองเสียแล้ว