บทที่ 232 ช่างเถอะ หยวนๆ ไป กินเนื้อย่างแล้วกัน

บทที่ 232 ช่างเถอะ หยวนๆ ไป กินเนื้อย่างแล้วกัน

ทุกคนช่วยกันพยุงพวกคนของตระกูลหวังขึ้นไปบนหลังหมูป่าอย่างทุลักทุเล

หัวหน้าหมู่เห็นดังนั้นจึงตะโกนขึ้นมาว่า "นั่งกันให้ดี ออกเดินทางได้!"

เขาพูดพลางเอาพานท้ายปืนฟาดเผียะเข้าที่ก้นหมูป่าใต้ร่างของชายหนุ่มแซ่หวัง

เจ้าหมูป่าพุ่งพรวดออกไปเสียงดังฟึ่บ

คราวนี้ได้เรื่องเลย ชายหนุ่มแซ่หวังนั่งทรงตัวไม่อยู่ ร่วงผล็อยลงมาจากหลังหมูทันที

"เฮ้อ โตจนป่านนี้แล้ว แค่ขี่หมูยังขี่ไม่มั่นคงเลย!" ทหารนายหนึ่งบ่นกระปอดกระแปดอย่างรังเกียจ

"แก..."

ชายหนุ่มแซ่หวังได้รับบาดเจ็บทั้งกายและใจซ้ำสอง ด้วยความโกรธจัดถึงกับกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง

"เอาละ พูดแค่นี้ก็ทนไม่ได้เสียแล้ว มา พวกเราช่วยกันยกเขาขึ้นไป ครั้งนี้ถือว่าแถมให้ฟรีนะ ถ้าตกลงมาอีกคราวนี้ต้องคิดเงินแล้ว!" หัวหน้าหมู่เอ่ยขึ้นเรียบๆ