บทที่ 227 เอามือกุมหัวแล้วนั่งยองๆ ลงไปให้หมด

บทที่ 227 เอามือกุมหัวแล้วนั่งยองๆ ลงไปให้หมด

จ้าวซุ่นดูเวลาแล้วพบว่าพอสมควรแล้ว ถ้าช็อตต่อไปคงเกิดเรื่องแน่

เขาจึงส่งสัญญาณเรียกเสี่ยวเหลยให้รีบชิ่งหนี

อย่างน้อยที่สุดก็ต้องไม่โดนจับคาหนังคาเขา

พวกเขายังต้องรักษาภาพลักษณ์อันสง่างามของเมืองว่านเจียงต่อภายนอกเอาไว้

ต้องใช้วิถีการทูตอย่างสันติ และจะไม่เปิดฉากยิงก่อนเป็นอันขาด

หนึ่งคนหนึ่งเสือแอบมาเงียบๆ แล้วก็จากไปอย่างเงียบเชียบ

ไม่ได้ทำให้ใครผิดสังเกตแม้แต่น้อย

คนของตระกูลหวังนอนระทวยอยู่บนพื้น อยู่นานพอดูทีเดียวกว่าจะมีคนตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้นได้

"ชะ...เชี่ย เมื่อกี้มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย?" ชายหนุ่มแซ่หวังสะบัดศีรษะที่ยังคงชาหนึบอยู่ไปมา