บทที่ 226 ขี้ราดหัว

บทที่ 226 ขี้ราดหัว

"ฉันถามอะไรก็ตอบอย่างนั้น แค่นี้ก็พอแล้ว!"

ชายหนุ่มแซ่หวังโบกมือไปมาอย่างรำคาญใจ

การต้องมาเสวนากับคนต่ำต้อยแบบนี้ เขาไม่มีความอดทนให้แม้แต่น้อย

"อ้อ อย่างนั้นเหรอ งั้นก็ได้ ทุกอย่างในเมืองว่านเจียงก็ต้องเป็นหลินว่านเจียงให้อยู่แล้วสิ!"

หญิงวัยกลางคนตอบกลับด้วยสีหน้าราวกับเป็นเรื่องปกติธรรมดา

ชายหนุ่มแซ่หวังกลอกตา "เขาคนเดียวจะให้ของพวกคุณได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ? ฉันหมายถึงว่าเบื้องหลังเขายังมีใครคอยสนับสนุนอยู่อีกไหม!"

"โถ่ เจ้าหนุ่มเอ๊ย โง่จริง!" หญิงวัยกลางคนมองชายหนุ่มด้วยสีหน้าราวกับกำลังเอ็นดูเด็กน้อย "ใครบอกว่าหลินว่านเจียงอยู่คนเดียวล่ะ?"