บทที่ 212 มาเป็นผู้อาวุโสบูชาของตระกูลเสิ่นหน่อยเป็นไง?

บทที่ 212 มาเป็นผู้อาวุโสบูชาของตระกูลเสิ่นหน่อยเป็นไง?

"หลินว่านเจียง มีน้ำยาก็ลงมือเองสิ พึ่งแต่สัตว์ศึกเก่งๆ ตัวเดียวมันจะไปแน่ตรงไหน?"

เสิ่นเฟิงยืดคอเถียงออกมาประโยคหนึ่ง

เขานั่งอยู่ท่ามกลางฝูงชนโดยไม่ได้ลุกขึ้น คิดว่าทำแบบนี้แล้วเจ้าไก่ฟ้าคงจะไม่สังเกตเห็นเขา

ซึ่งก็จริง เจ้าไก่ฟ้าไม่ได้สนใจเขาเลย

แต่พอน้ำเสียงของเขาเพิ่งจะสิ้นสุดลง เสิ่นซานเหอก็ปลิวกระเด็นออกไปทั้งคนทั้งเก้าอี้

เสิ่นซานเหองงเป็นไก่ตาแตก

เชี่ยเอ๊ย เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำนะเว้ย?

คำพูดเมื่อกี้เสิ่นเฟิงเป็นคนพูดแท้ๆ แล้วมาตีเขาทำไมเนี่ย?

ความคิดของเขาแล่นได้แค่นั้น หลังจากนั้นเขาก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย