บทที่ 159 ภัยมาต่างคนต่างหนี

บทที่ 159 ภัยมาต่างคนต่างหนี

ฝีมือการยิงปืนของพวกคนที่ปกติแทบไม่เคยจับปืนย่อมกากสุดทนเป็นธรรมดา

ถ้ายิงเป้านิ่งยังพอไหว แต่ถ้ายิงเป้าเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงล่ะก็อย่าหวังเลย

คนทั้ง 9 คนสาดกระสุนขึ้นฟ้ามั่วซั่ว แต่นอกจากขนนกไม่กี่เส้นที่ร่วงลงมาแล้ว กลับไม่มีนกตกลงมาสักตัวเดียว

"ไม่ได้การแล้ว ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปไม่รอดแน่ นกชักจะเยอะขึ้นเรื่อยๆ แล้ว!" หลี่ซิงตะโกน

พอถูกทักขึ้นมาแบบนี้ ทุกคนที่เดิมทีก็ตึงเครียดอยู่แล้วยิ่งกระวนกระวายเข้าไปใหญ่

"เหอะ แค่นกเยอะขึ้นหน่อยเดียวเอง มันยังไม่ได้ทำอันตรายอะไรพวกเราเลย จะลนลานทำบ้าอะไร!" เซียวฉี่ทำใจดีสู้เสือตะคอกกลับไป

ทั้งที่ความจริงตัวเขาเองนั่นแหละที่เป็นคนเปิดฉากยิงคนแรก