กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 125 หึๆ ตระกูลหลี่ของฉันต้องการแค่คนเดียว!
แต่ก่อนประสาทการรับรู้ของเขาต่ำจึงสัมผัสไม่ได้ พอช่วงหลังมีสกิลกลืนกินวิวัฒนาการก็ยิ่งไม่ได้ใส่ใจรายละเอียดพวกนี้
วันนี้เพิ่งทะลวงสู่ระดับห้า ประสาทการรับรู้เฉียบคมขึ้น แถมคนพวกนี้พูดขึ้นมา เขาถึงได้เริ่มสังเกต!
ผีที่ไหนจะไปรู้ว่าอาหารที่พ่อครัวคนหนึ่งทำจะมีสรรพคุณแบบนี้ได้?
ขอแค่เป็นคนปกติ ใครเขาจะไปคิดถึงเรื่องพรรค์นี้กันเล่า!
ที่ผ่านมาหลินว่านเจียงแทบไม่เคยให้เหล่าเวินเข้าครัวเลยสักเท่าไหร่
ก็แค่นานๆ ทีจะให้ทำพวกเนื้อสัตว์ป่ามาเปลี่ยนบรรยากาศกินกันเท่านั้นเอง!
นึกไม่ถึงเลยว่าตนจะเข้าใจผิด ดันเอาเทพพ่อครัวไปฝึกเป็นแม่ทัพมาตลอดเสียนี่!
ไม่ได้การละ ต่อไปตำแหน่งผู้ดูแลใหญ่ประจำกองสูทกรรมต้องเป็นเหล่าเวินคนเดียวเท่านั้น!
พรสวรรค์ดีเลิศขนาดนี้จะปล่อยให้เสียเปล่าไม่ได้เด็ดขาด!