เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 212
ตอนที่ทั้งสองมาถึงลานบ้านซึ่งหลินย่าหลุนพักอยู่ หลินย่าหลุนก็มาถึงหน้าประตูพอดี ในมือทั้งสองข้างถือข้าวของอยู่เต็มไปหมด พอเห็นอ้ายลี่กับฝานตัวอวิ๋นก็ยิ้มทันที
"บังเอิญจริง ๆ ฉันกำลังจะไปขอกินข้าวที่บ้านพวกเธอ แล้วก็ค้างสักคืนอยู่พอดี"
ตอนนี้อ้ายลี่กลายเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขาแล้ว เขาจึงไม่คิดจะเกรงใจเธออีก
อ้ายลี่มองถุงเล็กถุงใหญ่ในมือเขาแล้วถามว่า "พี่ ของพวกนี้คงไม่ได้เอามาให้พวกเราทั้งหมดหรอกนะ?"
หลินย่าหลุนพยักหน้า
"หน่วยงานแจกมาน่ะ ปกติฉันไม่ทำอาหาร เก็บไว้ก็ไม่ได้ใช้ ถ้าเธอรู้สึกเกรงใจ คราวหน้าฉันจะชวนเจิงอีหมิงกับเยี่ยนชิวไปกินหม้อไฟที่บ้านพวกเธอ พวกเราคนเยอะ กินกันไม่กี่ครั้งก็หมดแล้ว"
ฝานตัวอวิ๋นยิ้มแล้วพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นรบกวนพี่เปิดประตูให้พวกเราเอาผลไม้ไปวางก่อน แล้วค่อยไปกันได้ไหมครับ?"
ระหว่างทางทั้งสองซื้อแอปเปิลกับเนื้อวัวกระป๋องมานิดหน่อย คิดว่าหากวันไหนหลินย่าหลุนอยากทำอาหารกินที่บ้าน ก็เพียงต้มบะหมี่หรือหุงข้าว แล้วนำเนื้อกระป๋องมาคลุกกินด้วยกันได้