เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 204
หลังเซี่ยเวยหลานกลับจากสถานีรถไฟมาถึงหน่วยงาน คิดไม่ถึงว่าจะพบเหวินเจียงอยู่ตรงหน้าประตูหน่วยงานพอดี เมื่อหลีกเลี่ยงไม่ได้ เธอจึงเงยหน้าทักทายเขา
เธอถามด้วยน้ำเสียงค่อนข้างเนือยว่า "สหายเหวิน วันนี้ทำไมถึงมีเวลามาที่นี่ได้คะ?"
วันนี้เธอต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปส่งแม่บุญธรรมที่สถานีรถไฟ เมื่อคืนจึงเอาแต่กังวลว่าจะนอนเพลินจนตื่นสาย นอนไม่หลับสนิทตลอดคืน พอผ่อนคลายลงแล้วก็เริ่มรู้สึกปวดศีรษะ ตอนนี้จึงต้องฝืนเรียกสติเพื่อรับมือกับเหวินเจียง
"สหายเซี่ย ผมอยากคุยกับคุณตามลำพังสักสองสามคำ ไม่ทราบว่าหลังเลิกงานวันนี้คุณสะดวกไหม?"
เหวินเจียงได้ยินว่าหัวหน้าหลินเดินทางไปทำงานต่างเมืองวันนี้ จึงตั้งใจมาหาเธอโดยเฉพาะ
เซี่ยเวยหลานเลิกเปลือกตาขึ้นมองเขาเบา ๆ ตอนนี้เธอไม่ต้องการเข้าไปพัวพันกับคนคนนี้อีก จึงยิ้มเล็กน้อยแล้วถามว่า
"แล้วสหายเหวินคิดว่าคุยที่ไหนถึงจะสะดวกคะ? ไปบ้านคุณได้ไหม? หลังเลิกงานฉันไปเยี่ยมที่บ้านคุณดีหรือเปล่า?"
เหวินเจียงไม่คิดว่าเธอจะเสนอให้ไปเยี่ยมบ้านเขา จึงพูดไม่ออกทันที
"เวยหลาน คุณก็รู้ว่าพ่อแม่ผมอยู่บ้าน ผมเพิ่งหย่า พวกเขาคงค่อนข้างอ่อนไหวกับเรื่องนี้..."