เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 202
เช้าวันรุ่งขึ้น อ้ายลี่เปลี่ยนมาสวมเสื้อโค้ตขนแคชเมียร์สีเขียวกับกางเกงสีดำ และรองเท้าหนังหัวมนหนึ่งคู่ เธอยืนหน้ากระจกมองเส้นผมของตัวเอง ก่อนนึกขึ้นได้ว่าในฤดูร้อนปีนี้ กระแสการปฏิวัติจะลามมาถึงทรงผมของผู้หญิงด้วย โดยไม่อนุญาตให้ไว้ผมยาวเกินบ่า เธอจึงถามฝานตัวอวิ๋นว่า "ตัวอวิ๋น หรือวันนี้ฉันจะไปตัดผมดีคะ?"
ฝานตัวอวิ๋นกำลังจัดหนังสือภาษาต่างประเทศหลายเล่มที่ได้มาจากการเที่ยวหาซื้อในครั้งนี้ เมื่อได้ยินก็ถามอย่างสงสัยว่า "เธออยากตัดผมสั้นหรือ? รอฤดูร้อนก่อนดีไหม? ตอนนี้อากาศยังหนาวอยู่เลย!"
อ้ายลี่ลองคิดดูก็เห็นด้วย "ถ้าอย่างนั้นเอาเป็นก่อนเทศกาลตวนอู่แล้วกัน ไม่อย่างนั้นพอถึงฤดูร้อน ร้านตัดผมคงมีคนต่อคิวยาวแน่"
มือที่กำลังหยิบหนังสือของฝานตัวอวิ๋นชะงักเล็กน้อย เขาเหลือบมองเธออย่างแนบเนียน เมื่อเห็นสีหน้าเธอดูหม่นหมองอยู่บ้าง จึงถามเบา ๆ ว่า "แม้แต่เรื่องเส้นผมก็ไม่ได้หรือ?"
อ้ายลี่มองเขา ก่อนรู้ตัวทันทีว่าเผลอพูดมากเกินไป เธอจึงใช้มือทำท่าบริเวณหัวไหล่แล้วบอกว่า "ไว้ยาวเกินไปไม่ดีค่ะ ยาวถึงตรงนี้น่าจะเหมาะกว่า"
ฝานตัวอวิ๋นพยักหน้า "เธอตัดผมสั้นก็ดูดีเหมือนกัน แต่ถ้าไว้ผมสั้น ควรซื้อกิ๊บติดผมเพิ่มอีกหน่อยไหม?"
อ้ายลี่ส่ายหน้าอย่างจนใจ "ไม่ต้องค่ะ ใช้กิ๊บเหล็กสีดำธรรมดาก็พอ" พูดแล้วก็เริ่มลองจับผมหน้ากระจก เพื่อดูว่าตัวเองไว้ผมสั้นจะมีหน้าตาอย่างไร