เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 188
ตอนที่เสิ่นจวิ้นผิงกับฝานตัวอวิ๋นออกจากริมแม่น้ำ ท้องฟ้าก็เริ่มมืดสลัวแล้ว พอทั้งสองลงจากรถประจำทางที่ป้ายโรงพยาบาลหนานหัว ดวงดาวก็ปรากฏอยู่บนท้องฟ้า แต่บ้านยังคงมืดสนิท ไม่มีใครเปิดไฟ
เสิ่นอวี้หลานกับอ้ายลี่ยังไม่กลับมา
เสิ่นจวิ้นผิงเตรียมจะออกไปตามหาคนอีกครั้ง ฝานตัวอวิ๋นจึงรั้งเขาไว้แล้วพูดว่า "พวกเธอต้องเจอเจียงหรงหรงแล้วแน่ ๆ เรารออีกหน่อยเถอะ ทำอาหารเย็นไว้ก่อนดีกว่า!"
เสิ่นจวิ้นผิงยังไม่ค่อยวางใจ เขาพูดกับฝานตัวอวิ๋นว่า "ตัวอวิ๋น ฉันออกไปหาอีกหน่อยดีกว่า ได้ยินลุงกับป้าของเธอบอกว่าเดิมทีเธอรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลประชาชน ฉันจะไปดูว่าเธอกลับไปหรือยัง"
วันนี้ตอนที่เขาตามสองสามีภรรยาเจียงจิ้นชวนไปจนถึงริมแม่น้ำ ความรู้สึกในใจปั่นป่วนอย่างรุนแรง เขาไม่กล้าจินตนาการเลยว่า หากเจียงหรงหรงคิดสั้นขึ้นมาจริง ๆ เขาคงเสียใจไปตลอดชีวิตที่ไม่ได้รั้งเธอไว้เมื่อบ่ายนี้
แม้เขาจะไม่ได้มีความรู้สึกเชิงชู้สาวต่อเจียงหรงหรง แต่เมื่อก่อนทั้งคู่ก็เป็นเพื่อนร่วมงานที่ติดต่อกันค่อนข้างบ่อย โดยเฉพาะช่วงที่เขาขาหักจนต้องนอนพักรักษาตัวอยู่บ้าน เจียงหรงหรงนำหนังสือมาให้เขามากมาย เขาจึงรู้สึกขอบคุณเธออยู่เสมอ
ฝานตัวอวิ๋นเห็นว่าเขายังมีท่าทางกระวนกระวาย จึงพูดว่า "ได้ งั้นนายไปเถอะ แต่ไม่ว่าจะหาเจอหรือไม่ ประมาณสองทุ่มก็ต้องกลับมา ถึงตอนนั้นแม่กับอ้ายลี่น่าจะกลับมาแล้ว คงมีข่าวแน่นอน"
เสิ่นจวิ้นผิงพยักหน้า "ได้ ฉันจะกลับมาก่อนสองทุ่มแน่นอน"