เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 167
ทางด้านฮั่นเฉิง เย่เซียวหัวเองก็กังวลจนแทบอยู่ไม่สุขเช่นกัน เห็นว่าอ้ายลี่เดินทางไปสี่ห้าวันแล้ว แต่ยังไม่มีข่าวคราวเลยแม้แต่น้อย พอถึงเที่ยงวันศุกร์ เขาจึงไปโรงงานฝ้ายแห่งที่หนึ่งอีกครั้ง
ทันทีที่จางซวี่อวี๋เห็นเขา ก็รู้ว่าคงมาถามเรื่องอ้ายลี่ จึงส่ายหน้าแล้วบอกว่า
"ยังเลย ไม่มีข่าวอะไรเลย ฉันเคยได้ยินว่าพื้นที่ชาวหลีเมื่อสิบกว่าปีก่อนยังใช้วิธีถางป่าเผาไร่ทำการเกษตรอยู่เลย อย่าว่าแต่โทรเลข การติดต่อสื่อสารธรรมดาก็ยังลำบาก เมื่อก่อนพอฝานตัวอวิ๋นไปที่นั่น อ้ายลี่ก็มักไม่ได้รับจดหมายจากเขาหลายวัน"
คิดอยู่ครู่หนึ่ง ซวี่อวี๋ก็พูดต่อว่า
"ไม่อย่างนั้นนายลองไปถามที่สำนักงานอุตสาหกรรมสิ่งทอดูไหม? หลินย่าหลุน พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของเธอทำงานอยู่ที่นั่น ตอนนี้ฝานตัวเหม่ยคงไปถึงแล้ว หลินย่าหลุนก็น่าจะใกล้กลับมา เขาคงลางานนานขนาดนั้นไม่ได้"
เย่เซียวหัวกล่าวขอบคุณแล้วรีบไปสำนักงานอุตสาหกรรมสิ่งทอทันที
เขาแสดงบัตรพนักงาน เมื่อเจ้าหน้าที่ได้ยินว่าเป็นเพื่อนของหลินย่าหลุน จึงบอกว่า
"เขาลางานหนึ่งสัปดาห์ คาดว่าอีกวันสองวันก็คงกลับมาแล้ว ไม่อย่างนั้นคุณฝากที่อยู่ไว้ไหม? พอเขากลับมา ผมจะให้เขาไปหาคุณ"
เย่เซียวหัวรีบเขียนที่อยู่ทิ้งไว้