เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 166
คุณย่าเหวินมาเรียกทั้งสองไปกินข้าว แล้วถามขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจว่า
"เมื่อกี้พวกหนูพูดถึงถ้ำบนเขาใช่ไหม? เมื่อก่อนบนเขาน่าจะมีถ้ำอยู่หลายแห่ง"
"ตอนต้าซานเพิ่งเกิดได้ไม่นาน พ่อของเขาขึ้นเขาไปหาอาหารมาให้ป้ากินบำรุงน้ำนม ครั้งหนึ่งเขากลับมาบอกว่าพบถ้ำแห่งหนึ่ง กว้างขวางพอสมควร"
"เขายังบอกด้วยว่าถ้าต่อไปพวกทหารญี่ปุ่นบุกมาอีก ที่นั่นคงเป็นที่หลบภัยที่ดี"
อ้ายลี่รีบถามว่า
"ป้าคะ แล้วป้ารู้ไหมว่าถ้ำอยู่ตรงไหน? สหายต้าซานพบปากกาหมึกซึมของตัวอวิ๋นด้ามหนึ่งบนเขา พวกเราเลยคิดว่าเขาต้องหลบอยู่ในถ้ำสักแห่งแถว ๆ นั้นแน่นอน"
เมื่อคุณย่าเหวินได้ยินว่าตัวอวิ๋นอยู่บนเขาจริง ๆ ก็รู้สึกดีใจขึ้นมาทันที
"ดีจริง ๆ! ถ้าขึ้นเขาไปได้ก็ไม่ต้องกลัวแล้ว ต่อให้บนเขาอันตรายแค่ไหน ก็ยังไม่ร้ายแรงเท่าโคลนถล่มนั่น!"
บริเวณดินถล่มขุดพบคนแล้วสามคน แต่ทุกคนเสียชีวิตทั้งหมด