กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 154
คราวนี้ฝานตัวอวิ๋นต้องขึ้นรถไฟเช้าวันจันทร์
ทั้งสองอาลัยอาวรณ์กันอยู่ในบ้านนานพักใหญ่ อ้ายลี่ยังไม่อยากให้เขาไป กอดเขาไว้แน่น
ในใจเธอราวกับมีเส้นด้ายนับไม่ถ้วนพันเกี่ยวกันอยู่ เหมือนเพียงยื่นปลายออกไปก็จะสามารถพันรั้งเขาไว้ได้อย่างแน่นหนา
แต่เธอไม่อยากทำเช่นนั้น
เธอไม่อยากใช้อารมณ์ชั่ววูบ หรือความรักระหว่างชายหญิงมาฉุดรั้งคนที่ต้องออกเดินทาง
เธอรู้ดีว่าต่อให้ไม่อยากแยกจากกันเพียงใด ก็ต้องปล่อยเขาไป
เธอยกแขนทั้งสองข้างโอบรอบคอตัวอวิ๋น แล้วพูดเบา ๆ ว่า
"อย่าลืมรีบกลับมานะ พวกเรายังต้องจัดงานเลี้ยงแต่งงานช่วงตรุษจีน ฉันไม่อยากแต่งงานเงียบ ๆ โดยไม่มีใครรู้หรอก"
เธอครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนกำชับอีกว่า