เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 134
เสิ่นอ้ายลี่เดินตามหลี่จิ้งเหวินมาถึงหน้าห้องปฏิบัติงาน ก็ได้ยินสวีชุนเฟิงกำลังพูดอย่างโมโหว่า
"เธอบอกว่าต้องใช้อัตราส่วนนี้ก็ใช้อัตราส่วนนี้ พวกคุณดูสิ ตอนนี้กลายเป็นแบบนี้ ทำให้การทดลองผลิตของพวกเราล่าช้าไปเปล่า ๆ ตั้งแต่เสนอความคิดจนผลิตชิ้นส่วนออกมา ก็ผ่านไปครึ่งเดือนแล้ว แต่กลับได้ของแบบนี้ออกมา! เครื่องจักรไม่พังก็นับว่าโชคดีแล้ว!"
เขาพูดรัวออกมาชุดใหญ่จนฉินซูอวี่ขมวดคิ้ว ก่อนพูดกับเขาว่า
"ชุนเฟิง ใครบ้างไม่เคยเดินผิดทาง? งานวิจัยของพวกเราก็คือการค่อย ๆ ตัดแนวทางที่ผิดออกไป แล้วหาเส้นทางที่ถูกต้องไม่ใช่หรือ?"
แม้แต่โจวอี้ที่ปกติไม่ค่อยพูดก็ยังอดออกปากไม่ได้
"ชุนเฟิง นายพูดแบบนี้ไม่เหมาะสม ถ้าอ้ายลี่มาได้ยินเข้าจะเสียใจแค่ไหน? เธอเพิ่งมาที่นี่ ย่อมอยากทำผลงานให้ดีอยู่แล้ว"
แล้วเสิ่นอ้ายลี่ที่ได้ยินทุกอย่างรู้สึกเสียใจหรือ?
ไม่เลย เธอไม่ได้เสียใจ
เธอเดินเข้ามาโดยไม่คิดหลบเลี่ยง แล้วถามว่า