เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 120
เมื่อนึกถึงเรื่องในอดีต เสิ่นอวี้หลานก็รู้สึกว่าตอนนั้นตัวเองโง่เขลาอยู่บ้าง เธอยิ้มอย่างขมขื่นแล้วพูดว่า
"ใช่ ตอนนั้นพวกเราเรียนหนังสืออยู่ที่เซินเฉิง ได้ยินแต่คำพูดที่ว่าคนหนุ่มสาวต้องเป็นตัวของตัวเอง ต้องเข้มแข็ง ต้องแสวงหาอิสรภาพ และกล้าออกจากครอบครัว แล้วพี่ยังได้ยินพี่สาวตระกูลจางบอกว่าเฮ่อจือเจินมีคนที่รักอยู่แล้ว..."
พูดถึงตรงนี้ เสิ่นอวี้หลานก็พูดต่อไม่ออก
หากบอกว่าไม่เสียใจก็คงเป็นเรื่องโกหก
การจากไปครั้งนั้นทำให้เธอตัดขาดจากครอบครัวและการปกป้องดูแลของพ่อแม่โดยสิ้นเชิง
หญิงสาวอายุน้อยที่ยังไม่รู้จักโลกกว้าง ต้องเผชิญความยากลำบากและความทุกข์มากมายเพียงใด แม้แต่ตอนนี้เมื่อนึกย้อนกลับไป เสิ่นอวี้หลานก็ยังอดสะท้อนใจไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้ยังทำให้เกิดรอยร้าวระหว่างเธอกับพ่อแม่ที่ไม่อาจแก้ไขได้
หลังพ่อเสียชีวิต เธอก็เสียใจมาตลอดที่ปีนั้นขัดความประสงค์ของท่าน ไม่เพียงทำให้ท่านตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก แต่ยังต้องกังวลเรื่องการแต่งงานของเธออยู่อีกหลายปี
เวลานี้เสิ่นชิงไต้โกรธจนแทบจะกลายเป็นเม่นที่ถูกคุกคาม อยากใช้หนามทิ่มแทงจางเจียอวี่ให้พรุนไปทั้งตัว