เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 119
หลินย่าหลุนยิ้มแล้วพูดว่า "อ้ายลี่ เธอพูดจริงหรือ? ช่วงนี้แม่ฉันเขียนจดหมายมา ยังพูดถึงเรื่องนี้อยู่เลย คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเต้าหู้แผ่นซอยเส้นแห้งเพียงห่อเดียวจะทำให้เกิดความสัมพันธ์แบบนี้ขึ้นมาได้"
ตอนนี้เขาเริ่มเสียดายที่ไม่ได้ชวนอ้ายลี่กับเพื่อน ๆ มากินข้าวที่บ้านให้เร็วกว่านี้ ไม่อย่างนั้นอาจช่วยเป็นพ่อสื่อให้น้าชายได้เร็วกว่านี้ก็เป็นได้
น้าสะใภ้ของเขาเสียชีวิตไปหลายปีแล้ว น้าชายจึงใช้ชีวิตตามลำพังมาตลอด ส่วนลูกพี่ลูกน้องก็เดินทางไปช่วยพัฒนาพื้นที่ชายแดนตั้งแต่สองปีก่อน ตอนนี้มีเพียงครอบครัวของพี่สาวที่แวะไปเยี่ยมน้าชายเป็นครั้งคราว ปกติบ้านจึงเงียบเหงามาก
เสิ่นอ้ายลี่เองก็ยิ้ม "โธ่ ฉันก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง ครั้งนี้น้าสาวฉันมาจากเซินเฉิง เธอแอบเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟัง แม่ฉันยังไม่รู้เรื่องเลย!"
คิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ถามหลินย่าหลุนว่า "บ่ายนี้นายมีธุระหรือเปล่า? ถ้าไม่มีก็ไปเที่ยวบ้านฉันสิ!"
"ไม่มีเลย กำลังว่างจนเบื่อพอดี! ฉันนึกว่าเธอยังไม่กลับมา ไม่อย่างนั้นวันนี้คงไปหาเธอแล้ว พวกเธอรอฉันข้างนอกสักครู่นะ ขอเก็บของหน่อย เดี๋ยวก็ออกไปได้แล้ว"
พูดจบเขาก็หยิบผลไม้แห้งกำหนึ่งให้อีลี่กับอ้ายลี่