เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 116
เมื่อกลับถึงบ้าน เสิ่นอ้ายลี่ก็เล่าให้ฝานตัวอวิ๋นฟังว่าเมื่อครู่เธอเห็นคนสะกดรอยตามโจวเสี่ยวหรู
ฝานตัวอวิ๋นชะงักไป ก่อนมองเธอแล้วถามว่า "บนถนนเส้นที่พวกเราเดินกลับมาเมื่อกี้หรือ?"
"ใช่ ตอนที่ฉันยืนรอนายอยู่ตรงนั้นนั่นแหละ แต่ไม่รู้ว่าเขาเป็นเพื่อนของเสี่ยวหรูหรือเปล่า" เสิ่นอ้ายลี่ตอบอย่างไม่แน่ใจ
ฝานตัวอวิ๋นขมวดคิ้ว "ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนหรือไม่ เสี่ยวหรูคงไม่รู้ตัวว่ามีคนตามเธออยู่ ถ้าเป็นเพื่อนก็ยังดี แต่ถ้าเป็นคนคิดร้ายก็ค่อนข้างอันตราย"
พอได้ยินเช่นนั้น เสิ่นอ้ายลี่ก็รีบพูดว่า "ฉันนี่โง่จริง ๆ ยังมัวคิดอยู่ว่าเขาเป็นคนดีหรือคนร้าย ต่อให้เป็นคนดี แต่เขาสะกดรอยตามเสี่ยวหรูจริง ๆ!"
ครั้งก่อนโจวเสี่ยวหรูมีน้ำใจนำซาลาเปาแป้งขาวไส้หมูมาให้หนึ่งจาน เสิ่นอ้ายลี่จดจำความมีน้ำใจนั้นมาตลอด จึงรีบดึงฝานตัวอวิ๋นไปบ้านตระกูลโจว
ครอบครัวโจวกำลังกินอาหารเย็นกันอยู่ เมื่อเห็นทั้งสองมา พ่อเฒ่าโจวก็ยิ้มถามว่า "เสี่ยวเสิ่น ตัวอวิ๋น วันนี้ทำไมถึงว่างแวะมาได้ กินข้าวกันหรือยัง?"
จากนั้นหันไปตะโกนเรียกลูกสาวที่อยู่ในห้องด้านใน "เสี่ยวหรู เอาชามกับตะเกียบมาเพิ่มอีกสองชุด ตัวอวิ๋นกับเสี่ยวเสิ่นมาแล้ว"
ฝานตัวอวิ๋นรีบพูดว่า "ลุงโจว ไม่ต้องเกรงใจครับ พวกเราทำอาหารเย็นไว้แล้ว เพียงแต่มีเรื่องอยากมาบอกเสี่ยวหรูสักหน่อย"