เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 92
ยามเย็นที่ความมืดเริ่มโรยตัว แสงเรื่อเรืองของอาทิตย์อัสดงค่อย ๆ แผ่คลุมท้องฟ้าทางทิศตะวันตก ท่ามกลางฉากหลังที่แต่งแต้มด้วยสีแดงเข้ม น้ำเงินเข้ม ม่วงแดง และเหลืองน้ำตาล ราวกับภาพวาดสีน้ำมัน เขายืนอยู่ตรงนั้น
สายลมยามเย็นราวกับพัดพาความยินดีเข้ามาในหัวใจทีละน้อย
เสิ่นอ้ายลี่ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางผู้คนที่เลิกงาน สายตาจับจ้องร่างที่ค่อย ๆ ซ้อนทับกับภาพในความทรงจำ ความยินดีมหาศาลค่อย ๆ เอ่อล้นขึ้นมาในหัวใจ ราวกับดอกไม้ที่สะสมพลังแห่งการผลิบานมาตลอดทั้งปี ก่อนเบ่งบานอย่างเงียบงันในยามค่ำคืน
ไม่มีสัญญาณบอกล่วงหน้า ไม่มีเวลาให้เตรียมใจ สหายเสี่ยวฝานที่อยู่ไกลถึงไห่หนานกลับมาปรากฏตัวตรงหน้าเธอจริง ๆ
ความประหลาดใจครั้งนี้ทำให้เสิ่นอ้ายลี่ถึงกับตะลึงงัน
ฝานตัวอวิ๋นเห็นเธอเบิกตากลมโต ความยินดีแทบล้นออกมาจากดวงตาและคิ้วของเธอ ความรู้สึกขมปร่าเล็กน้อยก็ผุดขึ้นในใจเขา
ในจดหมายเธอไม่เคยถามเลยว่าเขาจะกลับมาเมื่อไหร่ เขาจึงนึกว่าเธอไม่ได้คิดถึง แต่ความจริงอาจเป็นเพราะเธอรู้ว่ากำหนดกลับของเขาไม่แน่นอน จึงกลัวจะทำให้เขาลำบากใจ
ชั่วขณะนั้นเขารู้สึกเสียใจอยู่บ้าง น่าจะหาวิธีกลับมาเยี่ยมเธอให้เร็วกว่านี้
เขาก้าวยาว ๆ ตรงเข้าหา อยากดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนเหลือเกิน แต่สุดท้ายก็อดกลั้น เพียงยกมือขึ้นลูบเส้นผมที่ถูกลมพัดจนยุ่งเล็กน้อยให้เธอ