เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 37
เดิมทีเสิ่นชิงไต้คิดว่า หากเซี่ยเวยหลานอยากเข้าไปพัวพันกับเรื่องของตระกูลเซี่ย ก็ปล่อยให้เธอทำไป ถึงอย่างไรก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเธอ
แต่เมื่อเห็นอ้ายลี่ร้องไห้ เธอกลับรู้สึกขึ้นมาทันทีว่า เรื่องนี้ไม่ควรเป็นอย่างนั้น
นั่นเป็นตัวตนของอ้ายลี่ เป็นสิ่งที่ควรเป็นของอ้ายลี่ ไม่ว่าเธอจะต้องการหรือไม่ ก็เป็นสิทธิ์ของเธอ
ไม่มีใครมีสิทธิ์พรากไป ไม่มีใครมีสิทธิ์สวมรอยแทน และไม่มีใครมีสิทธิ์เบียดเธอออกจากตำแหน่งนั้น!
น้ำตาของเสิ่นอ้ายลี่เอ่อล้นขึ้นมาอีกครั้ง
เธอไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้
แต่พอนึกถึงเจ้าของร่างเดิมที่ถูกคนอื่นสวมรอยใช้ตัวตน ในขณะที่ตัวเธอเองกลับล้มลงสิ้นใจอยู่ใต้หอพักตอนเช้ามืด
ก็รู้สึกเจ็บปวดเหลือเกิน จนไม่อาจยอมรับได้ในแง่ความรู้สึก
ซูรุ่ยชิ่งมองภรรยา เห็นว่าอารมณ์ของเธอก็หม่นหมองลงมาก จึงจำต้องเป็นฝ่ายพูดขึ้นว่า