เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 23
หลังจากส่งเจ้าหน้าที่จากสำนักงานอุตสาหกรรมสิ่งทอเซินเฉิงกลับไปแล้ว ฝานตัวอวิ๋นก็มองไปทางที่สหายเสิ่นยืนอยู่เมื่อครู่ เขาจำต้องยอมรับว่า ผ่านมาสิบปีแล้ว เธอจำเขาไม่ได้เลยจริง ๆ
เขาเคยคาดคิดถึงความเป็นไปได้นี้ไว้แล้ว แต่เมื่อความจริงตรงกับที่คาดการณ์ เขากลับไม่ได้รู้สึกดีใจแม้แต่น้อย
เธอยังคงเหมือนเมื่อก่อน ชอบพูดชอบหัวเราะ พอนึกถึงท่าทางร่าเริงของเธอที่ตามคนอื่นออกไปกินข้าว เขาก็อดหัวเราะหยันในใจไม่ได้
"ช่างเป็นคนซื่อตรงเสียจริง!"
เขายกมือขึ้นดูเวลา เพิ่งจะสองทุ่มเท่านั้น กลับมาก็นับว่าไม่ดึกนัก!
เสิ่นอ้ายลี่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเดินเข้าโรงแรมมาได้อย่างไร เธอสงสัยว่าตัวเองถูกสายตาคู่นั้นสะกดเข้าให้แล้วหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นทำไมภาพนั้นถึงวนเวียนอยู่ในหัว ไล่เท่าไรก็ไม่ยอมไป ราวกับว่าเธอเป็นภรรยาที่แอบไปมีชู้เสียอย่างนั้น ช่างไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย!
เมื่อกลับถึงห้องก็พบว่าอวี๋จงฉียังไม่นอน กำลังเขียนจดหมายอยู่ เธอกำลังจะบ่นเรื่องนี้ให้ฟัง แต่สหายอวี๋กลับวิ่งปราดเข้ามาอย่างตื่นเต้น
"อ้ายลี่ ฉันจะบอกเธอให้ วันนี้ฉันเห็นสหายชายคนหนึ่งในโถงโรงแรม หล่อมากเลย! รูปร่างก็ดีมาก สวรรค์ ฉันไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขายาวแล้วดูดีขนาดนี้มาก่อน!"
เสิ่นอ้ายลี่แก้คำพูดของเธอ