เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 17
โอ้โห! ที่แท้นี่ก็คือจางไป่เหนียน!
แม้เสิ่นอ้ายลี่จะไม่ใช่คนชอบเรื่องซุบซิบนินทา แต่พอได้ยินชื่อนี้ก็อดหันไปมองอีกครั้งไม่ได้
ถึงเธอจะรู้อยู่ก่อนแล้วว่าจางไป่เหนียนไม่ใช่คนดีอะไร แต่ก็ต้องยอมรับว่าเขามีใบหน้าหล่อเหลาจริง ๆ คิ้วเข้มดุจกระบี่ ดวงตาสุกใสดุจดวงดาว ริมฝีปากแดงระเรื่อ มองจากไกล ๆ เวลายิ้มยังดูเป็นมิตรอีกด้วย
เธออดทอดถอนใจไม่ได้
"คนคนนี้หน้าตาดีทีเดียวนะ! อยู่ฝ่ายจัดหาและจำหน่ายก็คงใช้ประโยชน์จากหน้าตาได้บ้างใช่ไหมคะ?"
หวังสวินขยับแว่นตา ก่อนหันไปมองทางนั้นอีกครั้งแล้วตอบอย่างไม่แสดงความเห็นชัดเจน
"ช่างเทคนิคเสิ่น คนเราดูกันแค่หน้าตาไม่ได้ น้ำทะเลก็ใช้ถังตวงไม่ได้เหมือนกัน เวลาจะเลือกคนรัก จะดูแต่หน้าตาอย่างเดียวไม่ได้นะ!"
จากนั้นเขาก็พูดอย่างมีนัย
"ดูจากความมุ่งมั่นศึกษางานของเธอช่วงนี้ ใครมีตาก็ดูออกว่าสักวันเธอต้องได้เป็นวิศวกรระดับกลางแน่ ๆ ต้องเลือกคนให้ดีล่ะ!"