เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 13
น้องสาวไม่ได้กลับบ้านมาสามเดือนแล้ว ครั้งนี้เธอเป็นลมหมดสติในที่ทำงาน หัวหน้าจึงให้กลับบ้านไปพักฟื้นสองสามวัน แม่ถึงได้รู้เรื่องนี้
ตัวอักษรในจดหมายมีรอยหมึกซึมกระจายอยู่หลายแห่ง เสิ่นจวิ้นผิงมองปราดเดียวก็รู้ว่าแม่คงกลั้นน้ำตาไม่อยู่ตอนเขียนจดหมาย
สำหรับเสิ่นจวิ้นผิงแล้ว ทั้งเรื่องที่น้องสาวป่วยเป็นโรคบวมน้ำ และเรื่องที่แม่ร้องไห้ ล้วนเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยนึกว่าจะเกิดขึ้น
แม่เติบโตมาภายใต้ระบบการศึกษาแบบใหม่ เป็นคนเข้มแข็งและพึ่งพาตัวเองได้
เธอเลี้ยงลูกสองคนจนเติบโตเพียงลำพัง ซึ่งเป็นเรื่องที่แทบไม่น่าเชื่อในยุคสงครามวุ่นวายเช่นนั้น
ก่อนการสถาปนาประเทศ มีครอบครัวจำนวนมากที่เลี้ยงลูกไม่ไหวจนจำต้องทอดทิ้งลูกของตัวเอง
เมื่ออ่านต่อไป ในจดหมายเขียนว่าแม่ยืมเงินจากที่ทำงานหนึ่งร้อยหกสิบหยวนมาให้น้องสาวใช้หนี้
หลังคำว่า 'หนี้' แม่ยังเขียนตัวอักษร 'เหอ' กำกับไว้หนึ่งตัว
เสิ่นจวิ้นผิงรู้ดีว่าหมายถึงเว่ยเจิ้ง