เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2
'ฉันส่งจดหมายออกไปแล้ว แต่กลับไม่ได้รับคำตอบ ราวกับตะโกนเรียกเพื่อนที่หายไปกลางป่า ไม่สิ อย่างน้อยเสียงตะโกนก็ยังมีเสียงสะท้อนกลับมา แต่ฉันกลับไม่ได้ยินแม้แต่เสียงสะท้อน'
'ได้รับจดหมายจากอาเจิ้งแล้ว ตอนเขียนตอบ เดิมทีฉันอยากพูดเหน็บแนมเขาสักสองสามคำ เพื่อรักษาศักดิ์ศรีที่ยังทำใจยอมรับไม่ได้ของตัวเอง แต่พอนึกถึงสถานการณ์ที่เขากำลังเผชิญ ฉันก็ยอมให้คนอื่นหัวเราะเยาะดีกว่าพูดจาทำร้ายจิตใจใคร ความหยิ่งทะนงควรใช้กับคนที่หยิ่งทะนงด้วยกันเท่านั้น มิฉะนั้นก็มีแต่จะทำให้ตัวเองดูต่ำต้อย'
กู้หรูจำได้ว่าในนิยายมีเรื่องราวของเสิ่นอ้ายลี่อยู่ไม่มากนัก ตามหลักแล้วเธอไม่น่าจะมีความทรงจำเกี่ยวกับอีกฝ่ายมากมายถึงเพียงนี้ แต่เมื่อได้อ่านสมุดบันทึก กลับรู้สึกว่าถ้อยคำเหล่านี้คุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับเป็นสิ่งที่เธอเขียนขึ้นเองจริง ๆ
จางซวี่อวี๋เดินเข้ามาจากห้องรับแขก เห็นอ้ายลี่ยืนพิงโต๊ะหนังสือพลิกอ่านสมุดบันทึกปกสีเขียวเข้มอยู่ เมื่อมองจากมุมของเธอ ก็รู้สึกว่าใบหน้าและแววตาของเพื่อนดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย จึงเผลอถามออกมา
"ทำไมรู้สึกว่าเธอดูเปลี่ยนไปนะ?"