กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามแครอท
เมื่อเห็นซูหว่านซินนอนหน้าซีดเผือดอยู่บนเตียง ซูฉือก็รู้สึกเจ็บปวดใจอย่างมาก แม้ปกติเขาจะเข้มแข็ง แต่ตอนนี้ก็ยังอดไม่ได้ที่น้ำตาจะไหลรินลงมาไม่ขาดสาย
“หม่ามี้…เป็นอะไรไป? เราเพิ่งไม่ได้เจอกันไม่กี่วัน ทำไมมามี้ถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?”
ซูฉือเติบโตมาข้างกายซูหว่านซินตั้งแต่เด็ก จึงพึ่งพาแม่อย่างมาก แม้ปกติเขาจะดูเป็นเด็กผีวิญญาณแสนฉลาด แต่เมื่อเกิดเรื่องกับซูหว่านซิน ซูฉือก็มักจะเป็นกังวลอย่างมาก กลัวว่าแม่จะเป็นอะไรไป
เมื่อเฟ่ยอวิ๋นเฉินเห็นว่าซูฉือร้องไห้จนสะอึกสะอื้น เขาก็อดขมวดคิ้วแน่นไม่ได้
เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เดินไปตรงหน้าซูเฉิง แล้วลูบแผ่นหลังของเขาเบา ๆ หวังปลอบอารมณ์ของซูฉือ