กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 96 คำหวานเลี่ยน ๆ
คุณยายหลิวเห็นลูกสาวถูกทำร้ายก็ทนอยู่เฉยไม่ไหวแล้ว รีบวิ่งออกมาด้วยเท้าเล็ก ๆ ทั้งสองข้าง “โอ๊ย ลูกแม่ พวกแกนี่รังแกกันเกินไปแล้ว เห็นพวกเราแม่ม่ายลูกกำพร้ารังแกง่ายก็เลยลงไม้ลงมือ ใครก็ได้มาดูเร็ว…”
“แซ่ฉิน แกจะยืนดูผู้หญิงคนนี้ทำร้ายลูกสาวฉันอย่างนี้เหรอ แกไม่ละอายต่อลูกชายฉันบ้างหรือไง? ลูกชายฉันตายที่หน่วยงานของพวกแกเชียวนะ…”