บทที่ 95 เรียกอีกทีให้ฟังหน่อย？

บทที่ 95 เรียกอีกทีให้ฟังหน่อย?

หลินชูเซี่ยเร่ง “เร็วหน่อยสิ นี่ไม่ใช่ของขวัญที่นายให้ฉันหรอกเหรอ? หรือว่านายไม่อยากสวมให้ฉันด้วยมือตัวเอง”

พอได้ยินแบบนั้น ฉินหยางก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง สวมกำไลลงบนข้อมือให้เธอทันที

หลินชูเซี่ยมองกำไลบนข้อมืออย่างพอใจ ดวงตาเป็นประกายวิบวับขณะมองชายหนุ่ม “ฉินหยาง นายรู้ไหมว่าตั้งแต่โตมาฉันเพิ่งเคยได้รับของขวัญเป็นครั้งแรก แถมของขวัญชิ้นนี้ยังเป็นของที่นายให้อีกด้วย”

“จริงเหรอ?” ฉินหยางถามอย่างดีใจเกินคาด

หลินชูเซี่ยพยักหน้า “จริง ขอบใจนายมาก ฉันชอบมากเลย”

พอเห็นเจ้าหนูกลับมาหน้าชื่นตาบานอีกครั้ง แววตาของหลินชูเซี่ยก็วาบประกายเจ้าเล่ห์