บทที่ 63 พี่น้อง？

บทที่ 63 พี่น้อง?

“ฉันรู้” ฉินหยางตัดบทเขา แล้วถือชามข้าวไปโรงอาหาร

ไป๋เซี่ยวหมิงมองแผ่นหลังของเขาพลางส่ายหน้า แต่งงานมีภรรยาแล้วก็ไม่เหมือนเดิมจริง ๆ ถ้าเป็นเมื่อก่อน วิศวกรฉินจะไปถามเรื่องวันหยุดแล้วคิดลางานที่ไหนกัน

………………

สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดใบไม้ไหว ส่งเสียงซ่า ๆ

แสงแดดสว่างจ้า ท้องฟ้าสีครามราวกับเพิ่งถูกชะล้าง

ทว่าในสายตาฉินหยางกลับมีหมอกปกคลุม ทุกอย่างพร่ามัวมองไม่ชัด

ทันใดนั้น เสียงไพเราะก็ดังมาจากเบื้องหน้า น้ำเสียงสดใสอันเป็นเอกลักษณ์ของผู้หญิงฟังแล้วชวนให้จิตใจเบิกบาน

“ซาลาเปาของคุณ รับไว้ดี ๆ”

“คุณป้า มาซื้อซาลาเปาอีกแล้วหรือ? ห้าลูกใช่ไหม? ได้เลย”